bezsilny


bezsilny
bezsilny {{/stl_13}}{{stl_8}}przym. Ia, bezsilnyni {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'taki, który mimo starania się nie umie sobie poradzić; bezradny': {{/stl_7}}{{stl_10}}Była bezsilna w przekonywaniu męża. {{/stl_10}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_7}}'świadczący o niemożności poradzenia sobie': {{/stl_7}}{{stl_10}}Bezsilna wściekłość. {{/stl_10}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • bezsilny — bezsilnyni 1. «nie umiejący sobie z czymś poradzić, nie mogący czemuś podołać; bezradny» Bezsilny wobec losu, czyjegoś uporu, przemocy wroga. 2. «wyrażający niemożność poradzenia sobie» Bezsilny płacz. Bezsilna złość. 3. rzad. «nie mający siły… …   Słownik języka polskiego

  • opaść — 1. Ręce (komuś) opadają, opadły «ktoś jest bezsilny wobec czegoś»: (...) po którejś nieudanej próbie naprawdę opadają ręce, człowiek zaczyna się pogrążać, zapadać w coraz większy dołek. A. Dodziuk, W. Kamecki, Matnia. (...) ręce mu opadły, gdy… …   Słownik frazeologiczny

  • opadać — 1. Ręce (komuś) opadają, opadły «ktoś jest bezsilny wobec czegoś»: (...) po którejś nieudanej próbie naprawdę opadają ręce, człowiek zaczyna się pogrążać, zapadać w coraz większy dołek. A. Dodziuk, W. Kamecki, Matnia. (...) ręce mu opadły, gdy… …   Słownik frazeologiczny

  • bezbronny — bezbronnynni «nie mający możności bronienia się, stawiania oporu; nie umiejący się bronić przeciw przeciwnościom; bezsilny, bezradny» Napaść na bezbronnego człowieka. Bezbronny kraj. Bezbronne pisklę …   Słownik języka polskiego

  • bezradny — bezradnyni 1. «nie umiejący sobie poradzić w życiu, zwłaszcza w trudnej sytuacji, bezsilny» Bezradne dziecko. Byli bezradni wobec przemocy. 2. «świadczący o czyjejś słabości, niemożności radzenia sobie» Bezradny uśmiech, gest …   Słownik języka polskiego

  • bezsilnie — przysłów. od bezsilny a) w zn. 1: Patrzeć bezsilnie na czyjąś krzywdę. b) w zn. 2: Bezsilnie zaciskać ręce. c) w zn. 3: Osunąć się bezsilnie na ziemię …   Słownik języka polskiego

  • bezwładny — bezwładnyni «nie mający władzy nad częściami własnego ciała, nie mogący się poruszać; bezsilny» Mieć bezwładne nogi. Był bezwładny po postrzale …   Słownik języka polskiego

  • bunt — m IV, D. u, Ms. buntncie; lm M. y 1. «protestacyjne, często spontaniczne wystąpienie przeciwko władzy» Krwawy, otwarty bunt. Ognisko, płomień, zarzewie buntu. Podnieść, wzniecić, stłumić, ugasić bunt. Zerwać się, porwać się do buntu. Wzywać,… …   Słownik języka polskiego

  • opór — m IV, D. oporu, Ms. oporze; lm M. opory 1. zwykle blm «przeciwstawianie się, opieranie się cudzej woli, przemocy» Bezsilny, czynny, daremny, rozpaczliwy, słaby, zacięty opór. Stawiać, napotykać, przełamać opór. Bez oporu (pójść, poddać się komuś …   Słownik języka polskiego

  • słaby — słabybi, słabybszy 1. «odznaczający się niewielką siłą fizyczną, nie mający silnej budowy; wątły, chorowity, bezsilny» Być słabego zdrowia. Mieć słabe ręce, słabe płuca. Był słaby po chorobie. Był za słaby do pracy fizycznej. ◊ Słaba płeć… …   Słownik języka polskiego